07. júní 2010 klukkan 19:38
Nu har jag varit här i Lund i nästom ett år och under den tiden har jag inte ägt ett cykel. Det er självklart en skandal i en berömd cykelstad som Lund, så nu när sommaren har kommit köpte jag ett stycke. Jag tog det beslut att i en gammal stad ska man ha ett gammaldags cykel, en klassiker. Några kallar ett sådan cykel för damcykel men jag kallar det en klassiker. Det er också ett mycket bättre alternativ än ett racer cykel, för nu sitter jag högt på en extra bred sadel, alltid rak i ryggen. I köpet ingår också en pakethållare, korg och sist men inte minst kjolskydd! Så behöver ingen 21 växlar, 3 växlar är mer än nog! Om ni fortfarande skrattar åt mig då jag rekommenderar att ni läser denna artikel, publicerad i Sydsvenskan en vecka efter jag köpte cykeln. Jag och Victor Bergström åtminstone är överens om att vi sticker ut på våra cyklar och inte vill ha en obegriplig stång mellan benorna om vi ramlar.
"Unga killar valjer hellre damcykel"
ÍSLENSKA:
Nú hef ég verið hér í Lundi í næstum eitt ár og allan þann tíma hef ég verið án reiðhjóls. Það er náttúrulega skanndall í hjólabæ eins og Lundur er þannig að nú þegar sumarið kom skellti ég mér á eitt stykki. Mér fannst það rökrétt að í gömlum bæ ættu menn að eiga gamaldags hljól, "klassíker". Sumir kalla þannig hljól dömuhjól en ég kalla þetta "klassíker". Það er líka mun betri valkostur en fjallahjól, þar sem ég sit núna hátt á breiðum hnakki, ávallt beinn í baki. Með hjólinu fylgir einnig bögglaberi, karfa og síðast en ekki síst, kjólavörn! Svo þarf engin 21 gír, 3 gírar eru miklu meira en nóg! Ef þið eruð enn að hlæja að mér mæli ég með því að þið lesið eftirfarandi grein sem birtist í Sydsvenskan einni viku eftir að ég keypti hjólið. Ég og Victor Bergstræm erum allavega sammála um að við stöndum út á hjólunum okkar og við viljum ekki hafa óskiljanlega stöng milli lappanna ef við skyldum detta.
"Unga killar valjer hellre damcykel"
Birgir Hákon Hafstein
09. maí 2010 klukkan 11:06
Sista måndag satt jag i skolan och pluggade i datorsalen som vanligen. Rummet är beläget i en källare med cirka fira stycken små fönster och är inte den mest attraktiva plats att sitta på när solen lyser utanför (påminner lite om System bolaget på Eiðistorg i den). Därför kikar man kanske lite för ofta på Facebook som aldrig ger man något utom skuldkänsla. Men den morgon såg jag att min gamle ven Sindri och hans band, Seabear, skulle spela på Mejeriet om kvällen. Eftersom vi ändå inte har en barnvakt har man inte varit så mycket ute på livet sen vi kom hit så nu var det dags! Sindri var så snälla att sätta mig på gästlistan plus en så nu var mitt enda problem att hitta någon som ville följa med. Det skulle ha varit lite sorgligt att gå ensam (även om platsen var full av folk) så jag var jätte glad när min kompis, Henrik, räddade mig på sista minuten. Konserten var skit bra och Sindri har verkligen utvecklat som en sångare och hela bandet var dessutom mycket tätt. Efter konserten pratade jag lite med Sindri och gick så tillgodosett hem. Festande pappan!
ÍSLENSKA:
Síðasta mánudag sat ég niðrí skóla að læra í tölvuherberginu eins og vanalega. Herbergið er staðsett í kjallara með um það bil fjórum litlum gluggum og er þar af leiðandi ekki mjög heillandi aðstaða þegar geislar sólarinnar skína fyrir utan (minnir svolítið á Ríkið á Eiðistorgi í þá gömlu góðu). Vegna þessa kíkir maður kannski aðeins of oft á Facebook sem oftast gefur manni lítið annað en samviskubit. En þennan morgun sá ég að minn gamli vinur Sindri og hljómsveitin hans, Seabear, myndu spila á Mejeriet um kvöldið. Þar sem við erum enn ekki búin að verða okkur úti um barnapíu hefur maður lítið sem ekkert farið út á lífið síðan við komum hingað þannig að nú var tími til kominn! Sindri var svo vænn að setja mig á gestalistann plús einn þannig að nú var eina vandamálið að finna einhvern til þess að fara með mér. Það væri heldur sorglegt að fara einn (jafnvel þótt að salurinn yrði fullur af fólki) þanig að ég ver mjög ánægður þegar félagi minn, Henrik, bjargaði mér á síðustu stundu. Tónleikarnir voru virkilega góðir og Sindri hefur vaxið gífurlega sem söngvari og bandið í heild var mjög þétt. Eftir tónleikana spjallaði ég við Sindra í dálitla stund og fór svo sáttur heim. Djamm pabbinn!
Birgir Hákon Hafstein
05. maí 2010 klukkan 06:13
Den 31. april, eller "sista april" som det kallas i Sverige, er Valborgsmässoafton. Jag kommer inte att tillbringa mycket tid i att förklara historien bakom festivalen men namnet kommer från Saint Walpurga som var född i Devon omkring 710. Festen börjar om morgonen när studenter samlas i stadens parker, dricker alkohol, äter och har det roligt. I år kunde jag tyvärr inte börja dricka i morgonpasset med mina svenska kompisar (som jag vanligen gör) men det spelade ingen roll för att det började att regna jätte mycket och vädret var ganska dåligt över hela dagen. På grund af det måste vi familjen inställa picknicken som vi hade planerat och var nödd att köpa två pizzor som vi åt hemma istället. Om kvällen er det så hävd att tända ett Valborgsbål och då var vädret blivit ganska bra så att vi gick tillsammans i Sankt Hans Park och satt oss när i backarna framför eldstaden och väntade. Det var vår tur att ha med en geolog/lärare som er specialiserat i meteorologi för att hon valde en plats i backan baserat på vindriktningen. Det var jätte klokt för att strax när brasan blev tänt började tjock svart rök att välla över folket mitt emot oss och dom var nödd att löpa bort. Sen satt vi liten stund och tittade på bålen och gick så hem när det var sängdags för flickorna. Dagen var jätte bra men jag hoppas att vädret blir bättre nästa år.
ÍSLENSKA
Þann 31. apríl, eða "sista april" eins og það kallast í Svíþjóð, er Valborgarmessukvöld. Ég mun ekki eyða miklu púðri
iacute; að útskýra söguna á bakvið hátíðina en nafnið kemur frá Saint Walpurga sem fæddist í Devon um 710. Veislan byrjar strax um morguninn þegar háskólanemar safnast saman í almenningsgörðum bæjarins, drekka alkóhól, borða og hafa gaman. Í ár gat ég því miður ekki byrjað að drekka í morgunsárið með sænsku félögum mínum (eins og ég er vanur að gera) en það skipti engu máli þar sem að það byrjaði að rigna duglega og veðrið var frekar leiðinlegt fram eftir degi. Við fjölskyldan hættum þar af leiðandi við lautarferð dagsins og neyddumst til þess að kaupa tvær flatbökur sem við boruðum heima í staðinn. Um kvöldið er síðan hefð að tendra svokallaða Valborgarbrennu og þar sem veðrið var orðið nokkuð gott gengum við saman í Sankt Hans garðinn og settumst niður í brekkuna fyrir framan brennustæðið og biðum. Það var okkar happ að hafa jarðfræðing/kennara í hópnum sem er sérhæfður í veðurfræði þar sem hún valdi stað til að sitja á út frá vindáttinni. Þetta var virkilega snjallt vegna þess að strax og kveikt var í brennunni lagði þykkan svartan reyk yfir fólkið í brekkunni á móti okkur og það neyddist til þess að hlaupa burt. Síðan sátum við dálitla stund og horfðum í eldinn og fórum svo heim þegar það var kominn háttatími á stelpurnar. Frábær dagur að baki en vonandi verður veðrið betra á næsta ári.
Birgir Hákon Hafstein
26. apríl 2010 klukkan 21:41
När man bor utomlands börjar man att tänka om vad saknas från livet i Island. Familjen, vänner, vattnet, lammkött, fisk och inte må glömma en sak jag personlig saknar, det Isländska godis. När man tänker om det skulle det kanske vara en positiv grej för att så äter man mindre godis. På det sättet skulle det i alla fall vara men det är inte alls på den väg i mitt hus. Tvärtom har jag bara lärt mig att äta alla de olika sorter af Marabou choklad som finns här i Sverige (Marabou er den Svenska version af Nói Síríus). Men om man inte gillar det Svenska smak behöver man inte förtvivla för att jag har hittat en ställ nära Mårtenstorget i Lund som säljer några sorter af Isländskt godis! Javisst, den underbar butik som alla känna, Tiger, bjuder bland annat på Pipp (ljust och mörkt), Konsúm suðusúkkulaði och Opal i tre färger. Jag vet inte om det var ett fel att Opal heter Obal på Svenska eller att det sagolika 56% choklad hade inte mer en 20% kakao men jag er trots det inte besviken. Nu behöver jag bara exportera min familj och vänner och om dom alla tar med sig lite vatten, lammkött och fisk så blir livet just perfekt. Och ja, det var med vilja att jag vill inte ha det Isländska luft för att det er uppfylld af aska just nu.
ÍSLENSKA
Þegar þú býrð í útlöndum ferðu að hugsa um það sem þú saknar frá Íslandi. Fjölskyldan, vinirnir, vatnið, lambakjötið, fiskurinn og síðast en ekki síst íslenska sælgætið. Þegar allt kemur til alls ætti sælgætisskorturinn reyndar að vera jákvæður þar sem maður borðar þar af leiðandi minna nammi. Þannig ætti það alla vega að vera en í raun hefur það alls ekki þróast þannig hjá mér. Ég hef bara lært að meta allar þær mismunandi tegundir af Marabou súkkulaði sem finnast í Svíþjóð (Marabou er sænska útgáfan af Nóa Síríus). En ef þér er sænska bragðið ekki að skapi er alger óþarfi að örvænta þar sem ég hef fundið búð nálægt Marteinstorgi í Lundi sem selur nokkrar tegundir af íslensku sælgæti! Já, það er rétt, sú yndislega búð Tiger býður meðal annars upp á Pipp (ljóst og dökkt), Konsúm suðusúkkulaði og Opal í þremur mismunandi litum. Ég geri mér ekki grein fyrir því hvort að það voru mistök að Opal heiti Obal á sænsku eða að hið þjóðsagnakennda 56% suðusúkkulaði var í besta falli með 20% kakó hlutfall, en þrátt fyrir það er ég ekki svikinn. Nú þarf ég bara að flytja út fjölskyldu of vini og ef allir taka með sér smá vatn, lambakjöt og fisk þá verður lífið fullkomið. Og já, það er með vilja að ég vill ekkert með íslenska loftið að gera núna þar sem það er uppfullt af ösku.
Birgir Hákon Hafstein
14. febrúar 2007 klukkan 22:35
Ég fékk tölvupóst frá Gunnlaugi franska fyrir ekki svo löngu þar sem hann taldi upp eftirminnilegustu atvik síðasta árs. Þrátt fyrir að ég hafi ekki verið partur af einu einasta atviki topplistans er enginn vafi á því að fyndnasta djammsaga ársins, ef ekki aldarinnar, er þegar að dúfan skeit á jakkann hans Gulla. Ég ætla ekkert að vera að endurtaka söguna hér en ég læt fylgja með myndina hér að neðan, sem ég held að lýsi atvikinu ágætlega, þannig að þeir sem ekki voru svo lánsamir að verða vitni af skitunni geti reynt að endurlifa atburðinn í huganum.
Ps. fyrir bloggþyrsta aðdáendur síðunar get ég skýrt frá því að von er á fáránlega góðri færslu á næstu dögum ef vissum tækniörðuleikum verður kippt í lag!
07. febrúar 2007 klukkan 17:13
Hver man ekki eftir einum mest spennandi leik síðari ára sem ég fann uppá og titlaði how low can you go? Jæja, fyrir ykkur sem eruð búin að gleyma honum þá virkar hann einhvernveginn svona:
1. Fáðu lánaðann bílinn hjá foreldrum þínum - Því nýrri og dýrari, því betra.
2. Fylltu bílinn af vinum þínum
3. Keyrðu út á nes og niður á bryggjuna bak við frystihúsið.
4. Bakkaðu bílnum eins langt og þú þorir ofaní sjóinn.
5. Gefðu í og vonandi kemstu aftur á þurrt. (mundu að skipta úr bakkgírnum)
Það skemmtilega er að ég var að vafra einn daginn og tók þá eftir því að leikurinn hefur teygt anga sína alla leið til Abu Daibi og það er greinilegt að þeir eru komnir í meistaraflokk, hvað hæfni varðar!
25. janúar 2007 klukkan 22:03
Nú er ekki laust við að æskuminningarnar hellist yfir mann því að í dag er svokallaður Sólardagur haldinn hátíðlegur á Ísafirði, mínum gamla heimabæ. Nafnið er til komið vegna þess að nú glittir þar í sólu í fyrsta sinn í rúma tvo mánuði og er jafnan miðað við þann dag er sólin sleikir Sólgötu við Eyrartún. Komu sólar er fagnað með því að drekka sólarkaffi og borða rjómapönnukökur og ég er ekki frá því að ég hafi verið jafn spenntur fyrir þessum degi og jólunum! Ég held reyndar að ég hafi verið meira spenntur fyrir kræsingunum en geislum sólar og gleymi því aldrei þegar Sunnukórinn seldi heitar lummur með sykri á Silfurtorginu í miðbæ Ísafjarðar. Nei, það þarf ekki mikið til þess að gleðja litla sál!
Það var reyndar eitt sem ég lærði af öllu þessu sólarleysi sem mun gagnast mér alla tíð. Ég komst að því að því lengur sem þú bíður eftir einhverju, því skemmtilegri verður stundin þegar hún rennur upp! Þetta á við um alla hluti en það tók mig samt sem áður 9 ár eða rúma 18 mánuði af kolniðamyrkri að komast að þessari niðurstöðu. Ég reyndi til dæmis að sýna Magga fram á undur biðarinnar þegar við vorum á Íslafirði '99. Ég leyfði honum ekki að borða neitt í marga klukkutíma en hann varð bara fúll og pirraður bæði fyrir og eftir mat.
Ég vil enda þessa færslu á að óska öllum Ísfirðingum hjartanlega til hamingju með daginn og nú er ég farinn beint inní eldhús að baka fógetavöfflur og hella uppá dýrindis sólarkaffi!
Ps. Ég er ekkert fastur í því að það þurfi að fagna með rjómapönnukökum. Lummur og vöfflur gera sama gagn svo lengi sem sólin skín.
19. janúar 2007 klukkan 23:42
Já mikið rétt, í dag er bóndadagurinn! Það fór sko ekki framhjá mér því klukkan sjö í morgun var ég vakinn með kossum, rauðum rósum og breakfast in bed eins og það myndi útleggjast á engilsaxnesku. Já, það er sko gott að vera vel kvæntur!!
Annars hef ég alltaf verið á móti öllum þessum erlendu dögum eins og Valentínusardeginum og hrekkjavökunni, þar sem gráðugir verslunarmenn kynda undir kaupgleði landans með bros á vor og hoppa hæð sína þegar þeir telja aurana í lok dags. Ég hef aldrei gefið Krissu súkkulaðihjarta og mun sennilega aldrei gera, ekki nema þá á venjulegum mánudegi. Við eigum okkar eigin daga eins og öskudag, konudag og síðast en ekki síst bóndadaginn.
Bóndadagurinn er ævaforn íslensk hefð og er hann fyrsti dagur þorrans en það þótti erfiður mánuður og því reyndu bændur á þessum degi að blíðka þorrann með gjöfum, söng og leik. Þá var einnig lítið um ferskan mat en af því dregur einmitt þorramaturinn nafn sitt. Hann var látinn liggja í mysu þangað til hann var orðinn súr og þrátt fyrir að uppfinningar eins og ísskápurinn hafi litið dagsins ljós er þessi matur enn á boðstólum Íslendinga á þessum tíma árs.
Annars vona ég bara að sem flestir þreyji þorrann...
Birgir Hákon Hafstein
18. janúar 2007 klukkan 18:32
Um jólin, nánar tiltekið á spilakvöldi á Kaffi Kvist, voru miklar umræður um listina. Talið barst að réttindum listmálara og upphófust í kjölfarið miklar rökræður. Hrafn Gunnarsson, kominn á fimmta bjór, setti dæmið upp á þennan hátt:
Albert Guðmundsson hefur í mörg ár lagt til hliðar dágóða summu í því skyni að fjárfesta í verki eftir einn fremsta listmálara Íslands fyrr og síðar, Hafstein Austmann. Hann hefur nú loksins safnað nægu fé fyrir glæsilegu olíumálverki og gerir sér því ferð á vinnustofu Hafsteins. Hann er ekki lengi að ákveða sig og nokkrum klukkustundum síðar er verkið komið heim til Alberts og upp á vegg á besta stað í stofunni. Albert hefði þó betur hugsað sig lengur um því að eftir fáeinar vikur er hann kominn með leið á verkinu. Hann deyr þó ekki ráðalaus og þar sem Albert hafði lokið kvöldnámskeiði í olíumálun við Myndlistaskóla Reykjavíkur ákveður hann að taka til sinna ráða og lífga uppá verkið. Hann tekur því fram pensilinn og Parísarbláann olíulit og málar risastóran broskall á mitt verkið.
Spurningin var því þessi: Hver er réttarstaða Hafsteins í þessu máli?
Þar sem ég var sá eini sem hafði einhverja lögfræðimenntun, sjóðheitur enda nýbúinn með lögfræði A, var ég sá eini sem hafði eitthvað gáfulegt til málanna að leggja og ákvað því að salta bara málið og lofaði því að fara á stúfana og fá svar við spurningunni og skella því inn á bloggið. (Héraskinnið mitt, það vita allir að þú mættir fullur áhuga í einn tíma í lögfræðinni fyrir 18 árum en það telst ekki sem lögfræðimenntun!)
Eftir mikla yfirlegu yfir öllum þeim lagaskruddum sem ég kom höndum á, komst ég að eftirfarandi niðurstöðu:
Um höfundarétt gilda höfundalög nr. 73/1972. Samkvæmt þeim á höfundur að bókmenntaverki eða listaverki eignarrétt að þeim með fáeinum takmörkunum, sem nánar greinir í lögunum. Myndlist fellur undir þessa skilgreiningu og raunar einnig uppdrættir og teikningar í tengslum við listaverkið. Það er óheimilt að breyta verki höfundar eða birta það með þeim hætti eða í því samhengi, að það geti skert höfundarheiður hans eða höfundarsérkenni. Höfundi er óheimilt að afsala sér höfundarrétti um þessi atriði. Það er því algjörlega ólöglegt að teikna broskall, stóran eða lítinn eða hvað annað sem er, á málverk eftir Hafstein Austmann. Hann gæti þá kært viðkomandi til lögreglu og myndi verða gefin út ákæra á hendur viðkomandi í opinberu refsimáli. Refsing yrði sekt eða fangelsi allt að tveimur árum. Í opinbera málinu gæti Hafsteinn krafist miskabóta og einnig skaðabóta, ef varanlegt tjón hefur orðið á málverkinu. Hann gæti líka sleppt því að kæra og farið í einkamál við viðkomandi og krafist þar bóta.
Ég vona að þetta varpi ljósi á eitt heitasta umræðuefni liðinna jóla og ef lögspekingar bandalagsins hafa eitthvað útá þetta að setja þá er um að gera að viðra skoðanir sínar í athugasemdakerfi síðunnar, sem er mjög notendavænt.
16. janúar 2007 klukkan 19:05
Japanir hafa löngum verið þekktir fyrir aðdáun sína á Surf-rokki alveg síðan The Ventures túruðu um landið árið 1962. Þeim er hins vegar margt til lista lagt og um daginn rakst ég á þennan snilldar hrekk sem er víst stundaður grimmt af japönskum skólabörnum.
http://en.wikipedia.org/wiki/Kancho
Er ekki kominn tími á að innleiða þetta í íslenska menningu?
