18. febrúar 2007 klukkan 09:05
Vaknaði klukkan 8:00 fullur metnaðar og ætlaði að fara að leysa afleiðudæmi vikunnar en viti menn ég kemst ekki inná ugluna! Hvað er þá annað í stöðunni en að taka eina bloggfærslu? Jú, ég gæti kannski leigt American pie 2 á VOD-inu en ég er náttúrulega búinn að sjá hana. Vitið þið nokkuð hvort American pie: band camp sé góð? Annars frétti ég að óinnistæðulaust tvöfalt hálstak væri málið í dag. Kannski ég skelli mér í kjallarann, taki eitt gott ÍÍÍÍÍÍÍÍRRRRRR og smelli síðan parinu undir handakrikann. Annars er það að frétta af mér að ég er byrjaður að naglalakka mig. Háglans, glært takk fyrir.
14. febrúar 2007 klukkan 22:35
Ég fékk tölvupóst frá Gunnlaugi franska fyrir ekki svo löngu þar sem hann taldi upp eftirminnilegustu atvik síðasta árs. Þrátt fyrir að ég hafi ekki verið partur af einu einasta atviki topplistans er enginn vafi á því að fyndnasta djammsaga ársins, ef ekki aldarinnar, er þegar að dúfan skeit á jakkann hans Gulla. Ég ætla ekkert að vera að endurtaka söguna hér en ég læt fylgja með myndina hér að neðan, sem ég held að lýsi atvikinu ágætlega, þannig að þeir sem ekki voru svo lánsamir að verða vitni af skitunni geti reynt að endurlifa atburðinn í huganum.
Ps. fyrir bloggþyrsta aðdáendur síðunar get ég skýrt frá því að von er á fáránlega góðri færslu á næstu dögum ef vissum tækniörðuleikum verður kippt í lag!
07. febrúar 2007 klukkan 17:13
Hver man ekki eftir einum mest spennandi leik síðari ára sem ég fann uppá og titlaði how low can you go? Jæja, fyrir ykkur sem eruð búin að gleyma honum þá virkar hann einhvernveginn svona:
1. Fáðu lánaðann bílinn hjá foreldrum þínum - Því nýrri og dýrari, því betra.
2. Fylltu bílinn af vinum þínum
3. Keyrðu út á nes og niður á bryggjuna bak við frystihúsið.
4. Bakkaðu bílnum eins langt og þú þorir ofaní sjóinn.
5. Gefðu í og vonandi kemstu aftur á þurrt. (mundu að skipta úr bakkgírnum)
Það skemmtilega er að ég var að vafra einn daginn og tók þá eftir því að leikurinn hefur teygt anga sína alla leið til Abu Daibi og það er greinilegt að þeir eru komnir í meistaraflokk, hvað hæfni varðar!
25. janúar 2007 klukkan 22:03
Nú er ekki laust við að æskuminningarnar hellist yfir mann því að í dag er svokallaður Sólardagur haldinn hátíðlegur á Ísafirði, mínum gamla heimabæ. Nafnið er til komið vegna þess að nú glittir þar í sólu í fyrsta sinn í rúma tvo mánuði og er jafnan miðað við þann dag er sólin sleikir Sólgötu við Eyrartún. Komu sólar er fagnað með því að drekka sólarkaffi og borða rjómapönnukökur og ég er ekki frá því að ég hafi verið jafn spenntur fyrir þessum degi og jólunum! Ég held reyndar að ég hafi verið meira spenntur fyrir kræsingunum en geislum sólar og gleymi því aldrei þegar Sunnukórinn seldi heitar lummur með sykri á Silfurtorginu í miðbæ Ísafjarðar. Nei, það þarf ekki mikið til þess að gleðja litla sál!
Það var reyndar eitt sem ég lærði af öllu þessu sólarleysi sem mun gagnast mér alla tíð. Ég komst að því að því lengur sem þú bíður eftir einhverju, því skemmtilegri verður stundin þegar hún rennur upp! Þetta á við um alla hluti en það tók mig samt sem áður 9 ár eða rúma 18 mánuði af kolniðamyrkri að komast að þessari niðurstöðu. Ég reyndi til dæmis að sýna Magga fram á undur biðarinnar þegar við vorum á Íslafirði '99. Ég leyfði honum ekki að borða neitt í marga klukkutíma en hann varð bara fúll og pirraður bæði fyrir og eftir mat.
Ég vil enda þessa færslu á að óska öllum Ísfirðingum hjartanlega til hamingju með daginn og nú er ég farinn beint inní eldhús að baka fógetavöfflur og hella uppá dýrindis sólarkaffi!
Ps. Ég er ekkert fastur í því að það þurfi að fagna með rjómapönnukökum. Lummur og vöfflur gera sama gagn svo lengi sem sólin skín.
19. janúar 2007 klukkan 23:42
Já mikið rétt, í dag er bóndadagurinn! Það fór sko ekki framhjá mér því klukkan sjö í morgun var ég vakinn með kossum, rauðum rósum og breakfast in bed eins og það myndi útleggjast á engilsaxnesku. Já, það er sko gott að vera vel kvæntur!!
Annars hef ég alltaf verið á móti öllum þessum erlendu dögum eins og Valentínusardeginum og hrekkjavökunni, þar sem gráðugir verslunarmenn kynda undir kaupgleði landans með bros á vor og hoppa hæð sína þegar þeir telja aurana í lok dags. Ég hef aldrei gefið Krissu súkkulaðihjarta og mun sennilega aldrei gera, ekki nema þá á venjulegum mánudegi. Við eigum okkar eigin daga eins og öskudag, konudag og síðast en ekki síst bóndadaginn.
Bóndadagurinn er ævaforn íslensk hefð og er hann fyrsti dagur þorrans en það þótti erfiður mánuður og því reyndu bændur á þessum degi að blíðka þorrann með gjöfum, söng og leik. Þá var einnig lítið um ferskan mat en af því dregur einmitt þorramaturinn nafn sitt. Hann var látinn liggja í mysu þangað til hann var orðinn súr og þrátt fyrir að uppfinningar eins og ísskápurinn hafi litið dagsins ljós er þessi matur enn á boðstólum Íslendinga á þessum tíma árs.
Annars vona ég bara að sem flestir þreyji þorrann...
Birgir Hákon Hafstein
18. janúar 2007 klukkan 18:32
Um jólin, nánar tiltekið á spilakvöldi á Kaffi Kvist, voru miklar umræður um listina. Talið barst að réttindum listmálara og upphófust í kjölfarið miklar rökræður. Hrafn Gunnarsson, kominn á fimmta bjór, setti dæmið upp á þennan hátt:
Albert Guðmundsson hefur í mörg ár lagt til hliðar dágóða summu í því skyni að fjárfesta í verki eftir einn fremsta listmálara Íslands fyrr og síðar, Hafstein Austmann. Hann hefur nú loksins safnað nægu fé fyrir glæsilegu olíumálverki og gerir sér því ferð á vinnustofu Hafsteins. Hann er ekki lengi að ákveða sig og nokkrum klukkustundum síðar er verkið komið heim til Alberts og upp á vegg á besta stað í stofunni. Albert hefði þó betur hugsað sig lengur um því að eftir fáeinar vikur er hann kominn með leið á verkinu. Hann deyr þó ekki ráðalaus og þar sem Albert hafði lokið kvöldnámskeiði í olíumálun við Myndlistaskóla Reykjavíkur ákveður hann að taka til sinna ráða og lífga uppá verkið. Hann tekur því fram pensilinn og Parísarbláann olíulit og málar risastóran broskall á mitt verkið.
Spurningin var því þessi: Hver er réttarstaða Hafsteins í þessu máli?
Þar sem ég var sá eini sem hafði einhverja lögfræðimenntun, sjóðheitur enda nýbúinn með lögfræði A, var ég sá eini sem hafði eitthvað gáfulegt til málanna að leggja og ákvað því að salta bara málið og lofaði því að fara á stúfana og fá svar við spurningunni og skella því inn á bloggið. (Héraskinnið mitt, það vita allir að þú mættir fullur áhuga í einn tíma í lögfræðinni fyrir 18 árum en það telst ekki sem lögfræðimenntun!)
Eftir mikla yfirlegu yfir öllum þeim lagaskruddum sem ég kom höndum á, komst ég að eftirfarandi niðurstöðu:
Um höfundarétt gilda höfundalög nr. 73/1972. Samkvæmt þeim á höfundur að bókmenntaverki eða listaverki eignarrétt að þeim með fáeinum takmörkunum, sem nánar greinir í lögunum. Myndlist fellur undir þessa skilgreiningu og raunar einnig uppdrættir og teikningar í tengslum við listaverkið. Það er óheimilt að breyta verki höfundar eða birta það með þeim hætti eða í því samhengi, að það geti skert höfundarheiður hans eða höfundarsérkenni. Höfundi er óheimilt að afsala sér höfundarrétti um þessi atriði. Það er því algjörlega ólöglegt að teikna broskall, stóran eða lítinn eða hvað annað sem er, á málverk eftir Hafstein Austmann. Hann gæti þá kært viðkomandi til lögreglu og myndi verða gefin út ákæra á hendur viðkomandi í opinberu refsimáli. Refsing yrði sekt eða fangelsi allt að tveimur árum. Í opinbera málinu gæti Hafsteinn krafist miskabóta og einnig skaðabóta, ef varanlegt tjón hefur orðið á málverkinu. Hann gæti líka sleppt því að kæra og farið í einkamál við viðkomandi og krafist þar bóta.
Ég vona að þetta varpi ljósi á eitt heitasta umræðuefni liðinna jóla og ef lögspekingar bandalagsins hafa eitthvað útá þetta að setja þá er um að gera að viðra skoðanir sínar í athugasemdakerfi síðunnar, sem er mjög notendavænt.
16. janúar 2007 klukkan 19:05
Japanir hafa löngum verið þekktir fyrir aðdáun sína á Surf-rokki alveg síðan The Ventures túruðu um landið árið 1962. Þeim er hins vegar margt til lista lagt og um daginn rakst ég á þennan snilldar hrekk sem er víst stundaður grimmt af japönskum skólabörnum.
http://en.wikipedia.org/wiki/Kancho
Er ekki kominn tími á að innleiða þetta í íslenska menningu?
11. janúar 2007 klukkan 00:52
Menn eru að drekka café solo* left, right og center á Kanarí!!
*café solo þýðir víst "sterkur expresso bolli" en ekki að drekka kaffi einn á þjóðarbóklöðunni í prófatörn!!
08. janúar 2007 klukkan 00:07
Hver man ekki eftir því þegar að Ingvi Hrafn sendi út Hrafnaþing í beinni útsendingu frá Key Largó á Flórída? Ekki er Kanarí verri staður til þess að setja á laggirnar nýjustu og ferskustu bloggsíðu bandalagsins, sem mun án efa vera kærkomin viðbót í blogg-flóru landsmanna.
Hér á Kanarí kunna menn sko að lifa lífinu!! Við fjölskyldan erum búin að eignast alveg heilan helling af vinafólki og þá helst hjónum á sjötugsaldri. Þar ber helst að nefna hjón sem eru búin að vera hér í tæpan mánuð en hafa samt sem áður lítið sem ekkert farið út fyrir hótelsvæðið. Þau hafa ekki einu sinni prófað alla veitingastaðina innan hótelsins en þeir eru þó ekki nema sex talsins. Það þarf vart að taka það fram að hjónin eru orðin súkkulaðibrún og sæt eftir að hafa sleikt sólina meira og minna allan jólamánuðinn!
Annars ætla ég ekkert að hafa þetta lengra í þessari fyrstu færslu og mun sennilega ekki senda út aftur frá Kanarí, þar sem dýrmætar sólarklukkustundir gætu farið til spillis.
Farinn á ströndina að fá mér hanastél....
